Nostalgie, toen was het Sinterklaas feest nog heel gewoon.

Gelukkig was het vandaag ook ouderwets gezellig in Dokkum. Geen ordeverstoring wel op het nippertje maar goed wijs besluit, alle demonstraties verboden. En zonder gewonden en gearresteerden voor zover ik weet. Het zou ook te gek voor woorden zijn geweest als er niet ingegrepen wordt in A’dam bij vernielingen tijdens een voetbalfeestje of in Rotterdam waar het verkeer overlast ondervond vandaag maar wel bij Joure waar een blokkade was.

In Rotterdam werd het verkeer belemmerd door anti piet demonstranten. Politie voert opdrachten uit, de burgemeesters hebben dus wel invloed, zoals ook in dit stuk te lezen valt. Dokkum staat op de kaart! en hoe!

Mijn ene oma kwam uit Dokkum en de andere uit Sneek, trots volk, op de verjaardag van mijn oma, die in Delft woonde na haar huwelijk, moesten we allemaal gaan staan en dan werd de grammofoon aangezet met het Friese volkslied, zou dat drupje Fries bloed er voor gezorgd hebben dat ik ook met hand en tand mijn mening verdedig? wie zal het zeggen.

Trots vandaag op Nederland, op Dokkum, het land van Grutte Pier, zijn zwaard (althans dat wordt beweerd) heb ik in een café zien hangen. Nationalistische gevoelens? Saamhorigheid! Ze dachten YES WE CAN en voegden de daad bij het woord! +/- 1000 jr na de moord op Bonifacius een nieuwe datum in de boeken? of in de canon?

FORZA!MAASSLUIS wenst iedereen een fijne Sinterklaastijd toe!

 

De intocht van 17 november 1962

De intocht van 17 november 1962 in Amsterdam was voor mijn opa de dertiende als Sint en voor mij, voor zover ik het me kan herinneren, de eerste. Het was een vrij koude zaterdag in een bewolkt Amsterdam, maar zoals altijd maakte de drukke en gezellige Sinterklaasintocht veel goed. In die jaren zorgden Sint en zijn bonte gezelschap van Zwarte Pieten, herauten, hellebaardiers en Spaanse edelen (toen nog zonder roetveegjes) voor een gezellige boel in de hoofdstad.

Voor mij en mijn zusje was het een extra bijzondere dag, omdat we de Sint (niet wetende dat het onze opa was) een handje mochten geven bij aankomst. Het staat me nog bij dat ik dagen had geploeterd op een mooie tekening voor de Sint. Mijn zusje gaf hem bloemen en Mies Bouwman stond erbij met een vertederde blik.

In het huis van mijn grootouders stond in die tijd een grote volière en ik herinner me nog dat opa na het eten altijd opstond met de woorden: “zo, en nu ga ik mijn gevleugelde vriendjes verzorgen”. Ook de gehandicaptenzorg zal hem aangesproken hebben, want het ICA probeerde in die jaren altijd een sociaal onderwerp te koppelen aan de intocht.

Een wild paard
Zo vertrok de Sint dan op zijn paard richting het Damrak voor de grote intocht, die in die jaren nog grote toeschouwersaantallen haalde tot wel 800.000 (het record van 1955). Het ging dat jaar echter niet van een leien dakje met het paard. Waar mijn opa zijn sintcarrière in 1950 begonnen was met het oude circuspaard Majestuoso en na diens heengaan het paard Julia bereid had gevonden de honneurs waar te nemen, sloeg in oktober 1962 het noodlot toe.

Julia had plotseling het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld. Dat stelde de organisatie voor problemen, want de hectische en drukke intocht kon eigenlijk alleen goed gelopen worden met een mak maar geoefend paard. Mijn grootvader ging nog wel eens met zo’n paard van te voren door de drukke straten van Amsterdam rijden om de stressbestendigheid van het edele dier te testen. Daarvoor was in 1962 weinig tijd meer.

Uiteindelijk viel de keus op Emir, een mooi maar ongeduldig paard, dat steeds schichtiger werd naarmate de rijen publiek dichter werden.

 

 

Bijna van het paard geworpen

Wellicht speelde dit een rol bij zijn besluit begin 1963, om na 13 geslaagde intochten het bijltje erbij neer te gooien en als zijn opvolger architect Gerard de Klerk aan te wijzen. De Klerk die in 2003 is overleden, hield het voor Sint spelen maar liefst 26 jaar vol en is daarmee nog steeds recordhouder in Amsterdam.

Mijn grootvader trad in het begin op als zijn coach.

Om incidenten met het paard te voorkomen liep De Klerk in het begin met twee paardenbegeleiders in plaats van één, want het ICA was toch wel geschrokken van het bijna-incident van 1962.

Zo werd de mythe van de “Witte Pieten” in het leven geroepen, want leden van de anti-Zwarte Piet beweging halen deze foto wel eens aan met het verhaal dat er vroeger al witte Pieten meeliepen. Maar de begeleider van het paard was altijd al ongeschminkt, dit was doorgaans iemand van de manege die het paard goed kende en om het dier niet in verwarring te brengen liet men deze persoon ongeschminkt. De enige reden dat De Klerk er twee had, was dat hij in tegenstelling tot mijn grootvader geen geoefend ruiter was en het dus in 1962 bijna fout was gegaan.

Maar goed, hiermee dwaal ik af naar de nogal sneue discussies van nu waardoor er weinig meer van de oorspronkelijke magie en charme van de intocht is overgebleven, in ieder geval in Amsterdam. Ook in Rotterdam gaat het organiserende comité, bestaande uit studenten, nu over tot het verbannen van de oorspronkelijke Pieten. Waardoor Aboutaleb zijn handen kan wassen in onschuld, want hij had zogenaamd niets met het besluit te maken. Van Amsterdam weten we dankzij een opinieartikel van ex-hoofdpieten Bram Graafland en Frans van Konijnenburg dat ze achter de schermen gedwongen werden door wijlen burgemeester Van der Laan om Zwarte Piet van zijn kleur te ontdoen.

Ach ja, al dat policor geneuzel en dwingelandij waar we tegenwoordig zo moe van worden, wat het hele feest steeds meer dreigt te verpesten. In 1962, de eerste intocht die ik mij kan herinneren en de laatste als Sinterklaas voor mijn opa, hadden we daar gelukkig nog geen weet van. Het was simpelweg genieten voor de duizenden langs de route. Zie het Polygoonjournaal van dat jaar.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *